Someone Like Rhon 2

Salamat kay Jai

Salamat kay RJ, sorry kung may english ang ibang part ng story or even taglish kasi iba-iba ang point of view ng story and it so happen that Rhon uses occasional english and you will notice that the narration depends upon the POV character.

Salamt din kay danberf, jhay L. dave, uno

To all readers, kung makapag-comment kayo, salamat po, iyon na lang ang tanging pakunswelo ninyo sa akin.

Pasensiya na sa grammar kung may makita kayong mali. Wala pa kasi akong time balikan ang mga grammar books ko.

Enjoy reading....

----------o0O0o---------

Fort Stotsenburg

MALAKAS ANG PUWERSANG humila sa akin palayo that I was already miles away sa nasusunog na eroplano sa pagkalas ng seatbelt ko. I felt being thrown away faster than the speed of light!

Ang saglit na pagkaparalisa ng katawan ay nahalinhan ng hindi maipaliwanag na lamig na gumuhit mula sa aking talampakan paakyat sa buong katawan.

Hindi ko na maaninag ang nasa paligid dahil sa bilis ng pagbagsak ko mula sa ere. Pati na ang resistance ng hangin na dapat sana ay pumigil sa akin ay hindi ko rin maramdaman.

It seems so endless na para bang ako si Alice nang mahulog ito sa balong malalim at makapasok sa Wonderland.

Until finally it is over. Naramdaman ko na lamang ang sarili kong bumagsak sa lupa at tuluyan na akong nawalan ng malay...

"HAYAAN MO AKO, isa na lang."

Ligaya pleaded with her eyes half-closed tempting Lieutenant Prince Kenn Wainwright to give in to her for the nth time since last night after leaving the Kings Tavern along Clark Field Avenue and checking inn in this motel.

Prince Kenn was laid on his back on the bed totally naked and so was the girl on top of his brawny torso and heated pinkish-white skin. It was already day break and the light breeze from the open windows caresses his god-like face.

Kenn, trying to rub the sleep out of his eyes felt the roving hands of Ligaya on top of his crotch now cupping his fully-erect manhood.

"You've got an insatiable lust," he murmured opening his legs apart to let the girl position herself easily and give her that satisfying head. His chain necklace made of silver with a half unicorn head pendant inch up to his collarbone.

The cotton red blanket covering them coast over as Ligaya moved down, sliding her mouth to the huge dick that was sticking out from Kenn's smooth flat belly. "Masyas ya pa rin," Ligaya exclaimed in her native dialect.

Kenn moved his dick a little downward teasing her. "I told you never to speak Pampangan." He doesn’t understand the dialect which conversation sound like tweeting birds to him. But Tagalog is fine with him as he was taught by his father Jebediah Wainwright, a retired US Army soldier, since he was a child in Heltonville, Indiana. He understands the language and actually can speak it but it feels so strange for him using it daily.

Ligaya moved her mouth forward and laughingly translated what she said. "Matigas pa rin."

Kenn gave a tormenting smile but stayed silent. The girl was right. His eight-inch-long shaft remains upright like a soldier ready for more battles ahead.

Ligaya leaned over parting her lips as wide as she can and gently took Kenn's hardness filling her mouth and sucked softly on the velvety smooth head.

The hustler is a pro, she knew how to deal with cocks, Kenn admitted to himself.

He cannot remember the last time he let a girl suck his cock like Ligaya is now doing. As most Philippine girls are too timid to do the sucking which is actually his weakness. One of the reasons why he's not really into girls. The biggest reason being he preferred having sex with men.

He knew he has these feelings towards the same sex since he was young. But this did not prevent him from joining the US Army, which he longed for as a child. Only from being a soldier will he have the opportunity to go to the Philippines. As all the things are working to his advantage, now he was a Lieutenant and already in his two-month assignment in this country where he dreamed all his life. And soon, all his questions will have its answers. Questions that remains unanswered in his twenty-four years of existence.

Ligaya let go of the big cock. "Ang sarap mo isubo, hindi ko man kayanin ng buo, basta masarap. Hahanap-hanapin ko ito," she said lustfully.

Kenn was savouring the sensation to himself to answer. He grabbed the girl's head, pushing it to his cock to silence her and continue sucking him. The head was soon back inside Ligaya's throat.

In a few moments Kenn began to stir as Ligaya worked her lips and tongue up and down the blue veined shaft. Hearing Kenn groan with pleasure made her suck all the harder!

"Sir Kenn," Ligaya whispered, "Fuck me, please!"

Kenn with a small smile crept across his lips told himself silently, "Sorry Miss, I don't fuck girls in their cunts but I could do something about it."

He let his cock slip from between her lips and shifted around so he could maneuver himself. Ligaya was caught in surprise when he spun her around now facing the bed then pulling her waist a little higher exposing her asshole.

"Ekubisang makanyan. Masakit yan!" Ligaya cried in Pampangan when what comes next dawned on her. "Ayoko ng ganyan, masakit iyan! Hindi pa ako nagpatira ng ganyan."

Hearing that this would be her first time, Kenn looked at the girl with excited lust. "Sshhh! You'll surely love this," he assured her even he has second thoughts if Ligaya will be able to take his massive eight-inch dick and as thick as her wrist. "Don't worry, I'll be gentle."

Wetting his hand with his own saliva, Kenn moistened his own dick and Ligaya's asshole so that his cock would slip right in. He finds it hard trying for several times but when the head had entered the hole, Ligaya shouted in pain. Kenn steadied himself while she was getting herself accustomed to the cock.

Kenn plunged in and out with easy stokes. Ligaya was in real pain, but soon the pain and the pleasure began to blur together in a sexual frenzy! She whimpers as Kenn picked up the pace of his thrusts, pounding his dick in and out of her now straining butt hole as Ken was now in the midst of an incredible sexual high!

After a continuous steady thrusting of his eight inches cock, Kenn shoot his load deep in Ligaya's butt and finally collapsed on top of her back.

As they lay together in a heap of spent sexual delight, Ligaya moved herself out of Kenn's weight. He turns around laying his back beside her.

When the carnal heat subsides, Kenn went out of the bed, took his clothes scattered on the floor. After wearing them, he took a couple of cash from his wallet and gave it to Ligaya who seated herself uncomfortably feeling the torn flesh in her bleeding asshole. She cannot deny the fact that she enjoyed Kenn's fuck and that admission lessens the pain she feels.

"Wala kang babayaran, si Drigo ang kausap ko. Siya ang nag-utos sa akin na paligayahin ka at gawin ang lahat ng gusto mo," she said bluntly giving the cash back to him.

She was referring to the Manager of King's Tavern where she is currently working as a go-go dancer. Drigo is also the manager of a local construction company bidding for projects in Clark Field.

"I won't be taking anything from Drigo so you must take this money." Kenn won't be bribed by anybody especially Drigo who has submitted proposals for the runway construction project where he was responsible in overseeing as Project Engineer.

Most projects prior to his taking over were laden with anomalies. They were either high budgeted or were made with substandard materials that will surely result to a substandard work output and losses to the American government but a higher profit to the contractor. As he found out later, they were awarded to Drigo's construction firm.

Kenn believes that by taking the services of Ligaya for free will let Drigo think that finally he will favour his firm rather than the other project bidders.

A worried look on her face, Ligaya begged, "Maawa ka na Sir, kunin mo na itong pera mo. Lagot ako kay Drigo pag nalaman niyang tinanggap ko ang pera mo. Baka kung anong gawin niya sa akin."

Kenn felt sorry for the girl but he doesn't have any choice. "Just tell him I left this money on the bed without waiting for you to wake up."

Without waiting for Ligaya to speak, Kenn walked out of the room. He also left a couple of cash in the motel's front desk as payment for the room that they occupied overnight.

KINUHA NI LIGAYA ang mga damit niyang nagkalat sa sahig. Pinilit niya itong maisuot kahit ramdam niya ang sakit sa kaniyang likurang butas sa bawat pagkilos at kahit munting galaw.

Napakalaki naman kasi ng alaga ng demonyong iyon parang stateside na kabayo, nakangiting saloob-loob niya.

Sa unang pagkakataon, mula nang maging go-go dancer siya sa King's Tavern, ngayon lang siya napapayag na magpatira sa ganoong paraan. Hindi niya alam kung bakit, pero iba ang epekto ni Lieutenant Prince Kenn Wainwright sa kaniya. Parang kahit anong hilingin nito ay handa niyang ibigay.

Kahit pa sa isang banda, nagtataka rin si Ligaya kung bakit sa buong gabi na magkasama sila, hindi man lang siya nito niromansa at inangkin sa kaniyang kaselanan kagaya ng ibang kalalakihan at mga sundalong naglabas sa kaniya. Puro blow job lang ang gusto nito na siya naman niyang pinagbuting maibigay.

Sa pag-iisip sa kabuuan ni Lt. Kenn, nakaramdam siya ng kakaibang init sa katawan. Namalayan na lang niyang pinaliligaya ang sarili gamit ang kaniyang mga kanang daliri habang ang nasa isip ay ang matipunong sundalo. Maya-maya lang umagos na ang masaganang likido sa kaniyang kaselanan kasabay ng impit na daing mula sa kaniyang bibig.

Inabot niya ang telepono na nakapatong sa may mesita sa gilid ng kama. Mula sa kaniyang isip isa-isang niyang idinayal ang numero saka naghintay ng sagot sa kabilang linya.

"Hello..."

Nakaramdam siya ng kaba at biglang panunuyo ng lalamunan. "H-hello Drigo, nakatulog ako dito sa silid. Wala na si Lt. Wainwright nang magising ako."

"Sinunod mo ba ang sinabi ko sa 'yo?"

"O-oo naman. Lahat ng gusto niya ginawa ko para lumigaya siya."

Nasisiyahang tinig ang bumakas kay Drigo. "That's good. So ibig bang sabihin nasa panig na natin si Wainwright?"

"B-baka hindi e..."

Mula sa kalmante ay naging mabangis si Drigo. "Bakit?"

"'D-di ba nakatulog nga ako...nang magising ako wala na siya tapos may iniwan siyang pera. Malamang bayad niya iyon sa akin."

"'Tangina,'yan na nga lang ang pinagagawa ko sa iyo, hindi mo pa na-accomplish. Dapat hindi ka natulog para nabantayan mo siya. Hindi na nga napunta sa atin iyong project ngayon, kaya dapat iyong mga kasunod makuha na natin. Kailangan natin siyang pumabor sa atin kagaya ng inhinyerong sundalong pinalitan niya."

Kahit hindi nakikita ni Ligaya si Drigo, alam niyang halos umusok na ito sa galit. Ilang beses na nga naman itong nagtangkang suhulan si Lt. Kenn para pumanig sa kanila pero lahat ng ibigay ni Drigo sa lalaki ay tinatanggihan nito. "Huwag ka ng magalit, Drigo. Hayaan mo makukuha din natin siya, hindi man ngayon, sigurado iyon sa susunod na araw."

Isang malalim na buntong-hininga ang pinawalan ni Drigo. Maya-maya ay may biglang naisip. "Bakit ka ba kasi nakatulog? Siguro nag-enjoy ka sa lalaking iyon ano?"

Biglang nataranta si Ligaya sa hindi inaasahang tanong. Sa totoo lang, kay Lt. Kenn lang siya natuwang gawin ang pagsupsop ng ari. Sa iba at maging kay Drigo, ay nandidiri siya. Iba kasi ang alaga ni Lt. Kenn, maputi na mamulamula ang natural nitong kulay kaya napakalinis tingnan bukod pa sa kahabaan nito at katabaan na sadyang nakakagigil. Ewan ba niya, basta masarap isubo si Lt. Kenn at paglaruan sa kaniyang dila. Hindi kagaya ng iba na dark brown o maitim ang ari at bayag pati na singit kaya para tuloy nahihimod niya pati libag.

"Bakit hindi ka makasagot? 'Tangna, nag-enjoy ka nga," galit na si Drigo.

Bigla naman siyang naudlot sa pagpapantasya kay Lt. Kenn. "H-hindi Drigo, paano ako mag-eenjoy ni hindi nga niya ako ginamit--," sabi niya na napahinto bago pa sabihing purong tsupa lang ang ginawa niya. Malamang lalong magagalit si Drigo sa kaniya dahil iyon ang isa sa hiling nito na hindi niya ibigay. "K-kaya nga nami-miss na kita. Binitin lang ako ng sundalong iyon," dagdag pa niya at naidasal na sana paniwalaan siya nito.

Medyo bumaba ang tono ni Drigo nang magsalitang muli. "Nami-miss na rin kita. Kagabi ko pa iniisip na sana hindi na lang ikaw ang ibinigay ko sa kaniya. Pero siyempre ikaw ang pinakamaganda sa King's Tavern kaya dapat lang na ikaw ang gumawa noon kay Wainwright. Kung ganoon, anong ginawa lang niya sa iyo?"

Hindi alam ni Ligaya kung sasabihin ang totoo o hindi. Sa huli, sinabi na lang niya ang totoo dahil siguradong malalaman din nito kapag pinapunta siya ni Drigo para makipagniig sa kaniya.

"Talaga?" makahulugang tanong ni Drigo. Ang isang bahagi ng isip niya ay nagkaroon ng pagdududa sa katauhan ni Wainwright.

"Oo."

"Masakit?"

"Oo."

"Kaya mo pa?"

Wala rin naman pagpipilian si Ligaya kahit sabihin niyang masakit ang likuran niya kaya hindi na niya kayang makipagtalik. Iba rin kasi si Drigo. Kapag inayawan niya, lalo lang itong parang asong ulol na magpupumilit.

Dati nga, halos apuyin na si Ligaya sa lagnat nang gustuhin nitong makipatalik. Mahilo-hilo siyang umayaw at nagmakaawa pero hindi naman siya pinansin, parang nakapagpataas pa ng libog nito ang kaniyang kalagayan. Inangkin siya ni Drigo habang mahilo-hilo na siya at masusuka sa taas ng lagnat.

"Kaya pa, basta para sa 'yo." Halos labas sa ilong niyang sabi. Magiging amanos din tayo Drigo, makakaganti rin ako sa 'yo pagdating ng tamang panahon, mapait niyang naipangako sa sarili.

"Hintayin kita dito," nasasabik na sabi ni Drigo. Pumasok sa isip niya ang gawin din kay Ligaya ang ginawa ni Wainwright sa kaniya. Siguradong hindi siya tatanggihan ng babae dahil nagawa na nito ang gusto niyang gawin at kung tumanggi man, mas magiging exciting dahil kukuhanin niya sa dahas si Ligaya. Sa naisip ay naramdaman niya ang paninikip ng pantalon bunsod ng awtomatikong pagtigas ng kaniyang ari.

KENN SIMPLY WENT TO the construction site that morning. After doing routine inspections and evaluation of the job's progress of the local contractors which unfortunately not Drigo's and completing other paperworks to be submitted to the Army Finance Office (AFO, he decided to go home at four in the afternoon.

Before going home, he brought his service jeep to a mechanic to be checked as he felt something not right while driving it this morning. Unfortunately, the mechanic in the motor shop left earlier than expected.

With that, Kenn doesn't have any choice but to try his luck in driving the jeep going miles away from his quarters located adjacent to the runway on Officers' Row.

NATAPOS NA LAHAT NI Edong ang gawain sa maghapon ay wala pa rin siyang nababalitaan na mayroong service jeep na naaksidente at lulan nito si Lieutenant Prince Kenn Wainwright.

Nanatili siya sa screened porch sa may harapan ng bungalow. Tuwing makikita siya ng sinoman sa dalawang lavandero, kusinera, hardinero at maging ang isa pang houseboy na gaya niya na nagsisilbi sa tatlong Army Senior Officers na nakatira doon ay bigla siyang magwawalis at magkukunwari na hindi pa siya tapos ng paglilinis.

Sa totoo lang marami nga rin ang nagtataka na sa hitsura niya ay pumasok siya bilang houseboy.

"Hindi ka naman mukhang houseboy e," nakatingalang sabi sa kaniya ng kusinerang si Aling Lydia, tantiya niya'y wala pang kuwarenta ang edad at lampas lang ng isang pulgada pa sa limang talampakan ang taas kumpara sa kaniyang anim na talampakan nang mag-apply siya dito kapalit noong dating houseboy na ayon sa kusinera ay umuwi ng probinsiya. "Mukha kang artista," maluwang ang pagkakangiting dagdag pa nito.

Sanay na siya sa ganoong compliment kaya hindi man lang siya pamulahan ng pisngi. Hindi lang naman kasi ang kusinera ang unang nagsabi sa kaniya ng ganoon kundi marami na. Hindi na mabilang ang mga babae maging ang mga lalaking gustong maging babae na ang iba pa nga'y nagpapakita pa ng malisya.

Alam ni Edong na hindi totoong umuwi and dating houseboy ng probinsiya dahil tinakot ito at pinagbantaang papatayin para iwanan ang trabaho nang sa ganoon magkaroon siya ng pagkakataon na makapasok.

Mukhang matuwain sa magandang lalaki ang si Aling Lydia dahil sa pakikipanayam sa kaniya ay halos titig na titig ito sa mga mata niyang kulay-kape at sa buhok niyag alon-alon na itim. "Nakapag-houseboy ka na ba dati?" ang tingin nito ay bumaba sa kaniyang matangos na ilong at sa kaniyang maninipis na labing hindi man ganoon kapula ay bumagay naman sa kaniyang morenong balat.

Ngumiti si Edong saka huminga ng marahan at sa pag-angat ng kaniyang dibdib tuluyan ng natanggal sa pagkakabutones ang kaniyang suot na puting cotton t-shirt na humulma sa kaniyang maskuladong katawan. Umusli sa pagkakabukas ang mapipinong balahibo sa puritan ng kaniyang dibdib na lalong nagpakilig sa kusinera.

"Opo, ilang taon rin po akong nagsilbi sa isang maykayang pamilya sa Angeles," pagsisinungaling niya.

Pero siyempre sadya naman talagang sanay si Edong sa gawaing bahay dahil kahit nakakaangat sila sa buhay kumpara sa karamihan, mula nang magkamalay siya ay hindi na kumuha pa ng katulong ang kaniyang ina maliban sa kaniyang kinamulatang yaya. Hindi na niya kinuwestiyon pa ang ina kung bakit ganoon ang setup dahil sa tuwing susubukan niya ay lalo lang itong magagalit sa kaniya. Sasabihan siyang tamad at batugan, walang silbi at hindi man lang mapakinabangan.

Kaya naisipan niyang magsipag na lang para makuha ang approval ng ina. Dahil doon si Edong na ang bahala sa lahat ng gawaing-bahay. Maging nang mag-aral siya, sinisiguro ni Edong na lahat ng pangangailangan ng kaniyang ina ay areglado muna bago siya pumasok sa paaralan.

Sinadya pang papungayin ng kusinera ang mga mata saka nagsalita. "Sa ibinigay na karapatan sa akin ng opisyales na pinagsisilbihan natin sa bahay na ito, tanggap ka na!"

Hindi naman maramot si Edong lalo na sa mga ganoong pagkakataon na lantaran ang ipinapakitang pagkabighani sa kaniya kaya sinuklian niya ng ngiti ang kusinera.

Buti na lang at tinanggap siya nito nang walang kahirap-hirap dahil kung hindi, baka ang kusinera ang susunod na tatakutin at mawaln pa ng trabaho. Basta dapat siyang makapag-trabaho doon anoman ang mangyari para makalapit siya kay Lieutenant Prince Kenn Wainwright at gawin ang matagal na niyang binabalak.

Pagkalipas ng dalawang linggong paninilbihan at makuha ang loob ng mga kasamahan maging ng mga nakatira doon, nagpasiya siyang simulan na ang kaniyang unang hakbang.

Kaninang umaga habang tulog pa ang kaniyang mga kasamahan ay pasimple siyang nagpunta sa paradahan. Maingat niyang binuksan ang harapan ng service jeep ni Kenn Wainwright.

Pagkatapos ng ilang minuto, maingat rin niya itong tinakpan saka pinunasan ng basahan ang mga parteng nahawakan ng kaniyang mga daliri. Mahirap ng makitaan ang sasakyan ng finger prints na magdidiin sa kaniya kung sakali.

Maghapon siyang hindi mapakali at palagiang nakatingin sa may harapan ng bungalow sa inaasahang pagsulpot ng mensahero. Gusto ni Edong na siya ang unang makabalita ng nangyari.

Sa loob ng dalawampu't dalawang taon ng kaniyang buhay, ngayon lang siya magiging masaya kapag nagkataon. Tiyak na matutuwa ang kaniyang ina kapag nangyari ang inaasahan.

KENN WAINWRIGHT FELT uneasy as he drove his service jeep along the rough roads on his way home.

He knew there was really something wrong with the vehicle. He should have followed his instinct and just left the jeep in the site. But he cannot possibly do that as he should be home to meet his immediate supervisor Colonel Wendell Fertig who will be coming from Manila to discuss the status of all jobs under him.

Kenn has reached halfway of the trip and going down a hill when he found out that he lost his brakes!

Keep calm Kenn, don't panic! Kenn told himself.

With a presence of mind and confidence inherent to him, Kenn make a downshift, handled the steering wheel carefully to keep the jeep on track. He took his foot off the gas, letting the jeep goes down the hill and slow down on its own.

As he reached a manageable speed and has finally passed the hill, he swerved on the shoulder and drives the jeep directly to the grass strewn land that further slows it down until it came to a stop.

He get out of the jeep only to realize that he was already several yards away from the road and actually a few yards away from the nearby cliff. With this location, his jeep will be unnoticeable by passing vehicles that would possibly help him. It was also getting dark and the scattered nimbus clouds in the skies signal a pouring rain at any minute.

He opened the jeep's front cover feeling a gust of cold wind pushing lightly on his cheeks. He stared at the engine, wishing he could spot the problem. Only if he took seriously the lesson in basic engine maintenance in school, he could probably solve it with himself. But he's taken it for granted as for him; he is taking Civil Engineering and not Mechanical.

Kenn closed the cover in exasperation and unconsciously gazing his eyes on a form near the cliff. He walks to see the form as it is taking shape the nearer he gets and revealing the shape of a man.

Kenn was a couple of feet away when he set his eyes to the man laying his back on the ground, his face facing right and arms and legs are spaced apart like someone undergone a plummeted fall. The man's torn upper clothing being swayed by the wind blowing haphazardly revealing bare golden tanned skin on his flat six-pack abdomen.

He steps closer and found himself captivated by the striking male beauty laid upon him...

To be continued

Someone Like Rhon 1

For Enso...happy birthday anak.

For Ken

For all my followers

Sana magustuhan ninyo and leave comments.

----------o0O0o----------

 

North Luzon - 20 September 2011

 

“Ingat ka sa Korea. Salamat din sa pagiging kuya mo sa akin all these years.”

Kahit na ilang oras na ang nagdaan, dinig ko pa din sa aking isip ang boses ng aking kapatid na si Rhett. Sa labas ng bintana ng sinasakayan kong commuter bus ay wala man lang akong makitang scenic view sa dinadaanan dahil malalim na ang gabi. Papunta na ako ng Diosdado Macapagal International Airport sa Clark Field, Angeles City, Pampanga.

Sa loob din ng ilang araw na feeling restless, iyon lang ang gusto kong marinig kay Rhett tanda na napatawad na niya akong tuluyan at para panatag na rin ang loob ko sa pag-alis mamayang alas-dos ng madaling araw pabalik ng South Korea.

By this time, siguradong nagkaliwanagan na sila Rhett at Brando at malamang baka nasa isang pribadong lugar na sila at this time consummating their love for each other.

Si Brando ang aking ex-boyfriend more than ten years ago. I broke up with him when I met his younger brother Stephen only to realize later that I still love him. Pero hindi na pumayag si Brando na balikan ko siya. Hindi rin naman niya ako napapayag na ipagpatuloy pa ang pakikipag-relasyon sa kaniyang kapatid na sa sobrang depression ay nag-suicide at namatay.

Several days ago, umuwi ako ng Pilipinas from South Korea to remind my brother Rhett who fell in love with Brando to stay away from him.

Nasa isip ko kasi na Brando has plans of revenge at si Rhett ang paghihigantihan niya sa pagkakasala ko sa kaniya sa pagkamatay ng kaniyang kapatid. But I found out that Rhett is deeply in love with him. Brando also told me the same thing that he has already forgiven me the day he admitted to himself that he love Rhett which I didn't believe.

Para iwanan ni Rhett si Brando, sinabi ko kay Rhett na nagkabalikan na kami ulit ni Brando having fixed everything between us. But that worsens the situation until finally I made up my mind to tell the truth to Rhett earlier this afternoon.

Now, I'm quite relieved sa kabila ng hapdi ng nanariwang sugat sa aking puso sa tuluyang pagkawala na sa akin ni Brando na for the last ten years ay nanatili sa aking puso. Wala akong naging karelasyon na ibang lalaki kahit na sabihing maraming Koreano pati na rin mga Pilipino ang nagpapakita ng interes sa akin.

Of course hindi mawawala ang pakikipagtalik ko sa mga consenting adult men na pasado ang stats sa panlasa ko but I see to it that our having sex is only to satisfy our cravings and no strings attached.

But now will be a different story that I have to make for myself. Sa pagpapalaya ko kay Brando, kailangan ko na ring palayain ang sarili ko. Pero paano nga ba buksan ang pusong matagal ng sarado? Paano ba ito muling iibig kung matagal na nitong nakalimutan ang pumintig?

Bahala na. Love will surely find the way.

After an hour and a half trip from Manila in the tree-lined Northern Luzon Expressway, I finally saw myself standing in Clark Field which for decades was known as a US Air Force Base homing the American Pilots serving the Pacific.

Malaki na nga ang ipinagbago nito from the last time I saw it in the newspapers during the Mt. Pinatubo eruptions in 1991 and after US turns it over to the Philippines. Mula sa isang animo'y ghost land dahil sa makapal na abo at buhangin na tumabon sa buong paligid, now became a hub for business, industry, aviation, and tourism.

Alas-dos ng madaling araw ang departure ng flight ko from Clark to Incheon with Jin Air. Two hours before, nag-check in na ako to wait for boarding.

Habang nakaupo sa aisle seat sa mga hilera ng upuan provided for waiting passengers, hindi ko maiwasan na ngayon pa lang na bahain na ang isip ko ng mga naiwang trabaho as a VP for Accounting ng aming kumpanya. Siguradong tambak na sa mesa ang mga papeles waiting for my signature.

"Huwag ka na kayang bumalik sa Korea? Dito na lang tayo," naalala ko pang huling pakiusap ni Mommy kanina habang inilalabas ko ng bahay ang aking dadalhin.

"Gustuhin ko man po pero hindi talaga pwede. Katatawag lang noong Personnel Manager namin kanina confirming my flight back dahil kailangan na raw ako sa kumpanya."

Lumatay ang lungkot sa kaniyang mukha na sa edad niyang forty nine ay nananatili pa ring maganda. "Iiwanan mo ako..."

Instinctively, I reach for her saka masuyong niyakap. I know how it feels to be alone. More than a week na kasing wala sa bahay sina Rhett at Tiya Beng na sumama na sa asawa nitong si Tito Clyde kaya kaming dalawa na lang ni Mommy ang naiwan at ngayon nga'y kailangan ko ng bumalik sa Korea. "Bibilisan ko ang pagsasa-ayos ng papeles ninyo para makuha ko na kayo kaagad." I told her with an assuring voice.

Kumalas siya sa pagkayakap ko then she looked straight to my eyes. "Ayoko ng bumalik sa Korea Rhon."

A questioning look lined on my face as I know how decisive it was for her staying there. "Why the sudden change?"

"Mas gusto ko na dito. Napagod na ako doon na for more than a decade and a half na patago-tago at palagi na lang natatakot na baka madeport na lang bigla kagaya ng nangyari before." Her voice is firm. "Isa pa, mas masarap pa rin talaga sa sariling bayan. I have never felt this contentment and easiness in Korea like I do now. Iba pa rin talaga ang nasa sariling bayan, malaya kang kumilos at mamuhay. This is where I belong now."

I felt so envious with my mother. Naisip ko, kailan ko kaya mararamdaman ang sinasabi niyang sense of belongingness? I never felt that in my life. Lahat ng puntahan at apakan kong lugar, naroon palagi iyong feeling na isa lang akong estranghero. That is where the emptiness and restlessness is coming deep within me.

Mommy grabs my right hand and pushed it upwards, making me promise. "Ipangako mo babalik ka dito. Kagaya ng napag-usapan na natin na magre-resign ka pagdating mo ng Korea."

Parang may pumiga sa puso ko habang nakatingin ako sa mukha ni Mommy. I nodded fighting the swelling emotion. "Yes, I promise." Then tears came rolling down my cheeks.

I love my mother very much. If my leaving is hard for her, God knows it was really even harder for me. Ayoko lang ipakita sa kaniya dahil lalo lamang siyang malulungkot.

Ngayong napatawad na ako ni Brando sa pagkakasala ko sa kaniya, I finally see the bigger picture. Hindi kagaya sa mga nagdaang panahon na ang focus lang ng buhay ko ay ang nagawa kong pagkakamali na gusto kong ituwid. Nakalimutan ko na tuloy ang ibang tao sa paligid kagaya na lang ni Mommy. Tuluyan siyang nawalan ng importansiya sa akin.

Ngayon ko lang naisip, how lucky I am to have her with me in Korea bago siya nadeport a few weeks ago. Naalala ko pa minsan nang magkasakit ako how she cared for me.

Si Mommy kasi, ayaw niya talagang maglalabas ng bahay dahil nga sa takot na mahuli siya ng mga police at madeport pabalik sa Pilipinas kaya trabaho at bahay lang ang routine niya. Nagkataon pa na stay-inn siya sa kumpanya at pinayagan din naman siyang doon na rin ako tumirang kasama niya.

But that time na maysakit ako, she finally faced her fears. Lumabas siya ng company compound para dalhin ako ng ospital. Wala na siyang pakialam kahit may mga police pa siyang makita along the way at magbigay man siya ng information about her sa pinuntahan naming ospital na pwedeng gamitin to trace her whereabouts at malaman na isa siyang illegal alien that could lead to her deportation.

I know it’s hard for her to do that but she did it for my sake. Kahit mahirap kinaya niya and that is something I never able to appreciate. Parang natural lang sa akin ang ginawa niyang iyon and she never heard anything from me even words like Thank You. Iyon ay dahil kay Brando lang ang naging focus ko. Not until now kung kailan paalis na ako.

She wipes my tears with the back of her hand. "O sige na, kailangan mo ng umalis. You've got a long trip ahead of you. Mag-iingat ka sa biyahe."

For the last time, muli ko siyang kinabig at niyakap. Alam kong hindi ako ganoon ka thouhtful and at age 29, parang dyahe na umakto pa ng ganoon but there's something pushing me to tell her how I feel. Na para bang sinasabing last chance ko na para sabihin ito na baka wala ng susunod pang pagkakataon as I never know what will happen tomorrow. Almost whispering, I told her, "I love you Mommy..."

She patted my back. "I love you too, Rhon."

I came back to the present as I felt a man is in front towering over me. I looked up at him. Siguradong hindi ko siya kilala but the way he smiles at me makes me feel otherwise.

Sa tantiya ko ay nasa otsenta anyos na ang matandang lalaki, naubos na ng panahon ang kaniyang buhok pero straight body pa rin ito unlike other old people na medyo kurbado ang likod due to osteoporosis. Lalo pang tumangkad at pumayat tingnan sa suot nitong white polo shirt na may vertical stripes na red. Naka-slacks na black. Ang napansin ko lang ay wala itong bitbit na hand-carry bag.

Naisip ko na baka galing ito sa ibang upuan kung saan niya iniwan ang kaniyang dala. "Bakit po?" Naisipan kong itanong nang hindi mapuknat ang pagkatitig niya sa mukha ko habang nakatawa na daig pa ang tumama ng jackpot sa grandlotto.

At an instant, tumingin ako sa semi fit na striped polong suot ko whose upper part left unbuttoned to see kung may dumi o mantsa na wala naman. Then down to my pants to see if I left my zip open when I went to the restroom a while ago but am also zipped up.

Kung bibigyan ko ng malisya ang titig niya, iisipin kong isa siyang baklang pinaglipasan na ng panahon na biglang humanga sa taglay kong machismo. Na-mesmerize ng tuluyan sa mga nangungusap kong mata na itim ang irises and totally struck sa sexy aura ko emanating from my brawny torso, golden tan complexion, straight and shiny long black hair hanging above my wide shoulders and hard to resist goatee.

"I-ikaw nga Kuya Rhon," his smile widened wrinkling more his face. He seems so excited on the mere sight of me.

Shock naman ako sa narinig. He knew my name and it's very weird how he addresses me 'Kuya' when he was more than twice as old as I am. I'm pretty much sure na ngayon ko lang siya nakita kaya it's either he just saw the tag on my bag having my name and making fun of me or nababaliw na siya which the latter seems to be hardly true. "Magkakilala po ba tayo?"

He nodded then after a while shook his head. "Ako si Lorenso," pakilala niya sa sarili, "Mahirap ipaliwanag...but I really know you."

I looked at my watch and I still have to wait half an hour before boarding time. Waves of strange feelings rush inside me that I can't explain. "Pero hindi ko po kayo kilala Lolo Lorenso not until now." Kahit sa loob ko ay ramdam kong parang familiar siya sa akin which I wonder why.

He sat himself beside me and after a moment of silence between us, he said while still looking at me, "Sabi ko mahirap ipaliwanag na kung bakit kilala kita at lalong mahirap ipaliwanag kung bakit ako nandito ngayon sa harap mo."

This old man starts to freak me out. "Hindi ko po kayo maintindihan. Kahit mahirap, try niyo pong ipaliwanag. I'm more than willing to listen." Hindi ko alam kung bakit sinabi ko iyon sa kaniya when what I should have done instead is to drive him away and take his nonesense with him.

Umiling siya. "What I will say may startle you so I better not to talk about it. Instead I'll just go straight to my reason of coming here," sabi ni Lolo Lorenso.

Kinuha niya ang isang sobre na akala ko ay kulay light brown pero nang iabot sa akin at kunin ko saka ko nalaman na malamang ay puti ang kulay noon at sa kalumaan na kaya naging sepia na ang kulay. Parang isang sobre na hinukay sa antique na baul.

At the back of the envelope was handwritten the name LORENSO in print. "Para sa inyo po ito?"

He nodded. "It's for me but the message inside is meant for you."

Binuksan ko ang sobre saka kinuha sa loob ang nakatuping papel na ganoon din ang kulay gaya ng sobre. I carefully unfold it thinking it would be torn in my hand any minute and started to read:

Lorenso,

Kapag nabasa mo ang sulat na ito ibig sabihin ay buhay ka pa and you manage to survive. I have one wish na sana gawin mo para sa akin.

If you happen to reach the date September 20, 2011 through God's will, puntahan mo ako sa Clark Field International Airport. I'll be there at 12 midnight waiting for my flight schedule to Incheon South Korea thru Jin Air.

Please stop me from taking the 2AM trip.

If I seem to be hard-headed and unstoppable then tell me that the plane will crash a few minutes after take-off.

Salamat and God Bless.

Kuya Rhon

I was stunned by the ridiculousness of the message even after reading it the third time. I looked at the old man in strong disbelief. "Lolo naman, ang tanda niyo na po to engage yourself in this kind of a sick joke."

He was a bit frightened on my reaction. Akala niya siguro makakatikim siya sa akin. "I expected you to react and feel that way Kuya Rhon," sabi niya binigyan diin ang salitang 'Kuya Rhon' na para bang sa ganoong paraan ay may maalala ako at paniwalaan siya instantly.

"Only an insane man will react otherwise." Pinigil ko ang matawa sa pagtawag niya sa akin ng Kuya Rhon.

"That's why, I let you read for yourself the letter. Kahit ako hindi ko rin paniwalaan ang sulat pero totoo dahil nandito ka ngayon as you have written in the letter which I happen to get hold of it seventy years ago. Matagal na panahon ng nasa akin iyan at kahit ako man ay duda, out of respect with you, I kept it to myself and patiently I waited for this day to come to grant your wish."

A suppressed laugh came out of my mouth. Nababaliw na yata ang matandang Lorenso'ng ito. All I thought Alzheimer's Desease lang ang makikita kong sakit ng mga tumatanda, meron din palang ganito na hindi ko alam kung anong psychological term ang tawag.

"Why would you think I believe you?"

"Because this is what you have asked me to do."

Umiling ako trying to keep my composure intact. I looked at the letter again and was shocked to realize that the handwriting is the same as mine. But that is not enough to say na akin nga ang sulat. Somebody must be playing games with me. Posibleng kung sinoman siya, ginaya niya ang sulat ko. Madali na rin namang magmukhang lumang papel ang bagong papel ngayon sa pamamagitan lang ng paglagay ng citrus juice at pagplantsa ng paulit-ulit. That somebody also know my itinerary schedule.

I gave the letter back to him which he willingly accepts.

"Lolo, paano po mangyayari na galing sa akin iyang sulat na iyan na ayon sa inyo ay napasakamay ninyo seventy years ago, samantalang 29 years old lang po ako today?"

Even old Lorenso was not able to give a rational answer. "Ayoko ng dagdagan pa ang isipin mo Kuya Rhon," sabi nito na parang may alam pa siyang ayaw niyang sabihin tungkol sa akin and the way he called me Kuya Rhon is like he was used to it for a long time. "Sa akin lang sana, ipagpaliban mo muna ang pag-alis mo ngayon...baka pwedeng sa next flight na lang bukas."

Natawa ako sa sinabi niya. "You're really unbelievable asking me such a thing."

"You have nothing to loose kung makikinig ka sa pakiusap ko Kuya Rhon."

Nauubos na ang pasensiya ko kay Lolo Lorenso. Kaya bago pa ako tuluyang mawalan ng respeto sa kaniya, "Hindi niyo po alam ang sinasabi ninyo. Hinihintay na ako ng employer ko sa Korea. Sa tingin ninyo maniniwala sila na kaya naantala ang trip ko dahil sa mensaheng galing sa inyo? Pakitigil na po ang pagtawag ninyo sa akin ng Kuya Rhon because that won't make any difference at iwanan niyo na po akong mag-isa."

Frustration marks the old man's face. "P-paano kung totoo na magka-crash ang eroplano?"

"That will only happen if you or the one who sent you here did something that will malfunction the plane."

"But it was you who sent me here," Lorenso insists.

Arrrrrggghhh, ano ba talaga gusto ng matandang ito? Baliw lang ako if I give a thought about what he's asking. "Sige na po, iwanan niyo na po ako. You don't want me to call airport security, do you?"

He finally surrendered and left me but seated himself on a chair near the boarding entrance as his eyes still pinned on me.

Nagsimula ng pumasok sa eroplano ang ibang pasaherong kasama namin. Tumingin ako kay Lolo Lorenso, waiting for him to take his turn but he keep himself seated, his eyes begging me to consider his request at the last minute but such was futile.

Bago pa ako mapagsarhan ng pintuan, pumasok na rin ako without glancing at Lorenso's sad expression and failure to persuade me.

"You should have listened to your old self!" narinig ko pa ring sigaw niya na hindi ko na pinansin pa.

Nakaupo na ako sa window seat sa loob ng 180-seater Boeing 737-800 airplane waiting for the take-off ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang matanda. Ang ibang tao nga naman, they will even use an old man for their sick jokes. Hindi na sila naawa sa matanda. I wonder how much the old man received from roleplaying such foolishness.

Madilim pa sa labas ng bintana dahil 2AM pa lang. After securing myself with the seatbelt, I waited nervously for the plane to take off. Hindi ko rin kasi maikakaila na somehow affected ako sa sinabi ni Lorenso. A part of my mind is asking what if...?

Ilang saglit pa after final check ng mga stewardess kung properly locked ang mga seat belts nang bawat pasahero ay naramdaman ko na ang pag-andar paikot ng eroplano paharap sa runway.

An irrational fear is eating me slowly. Bigla tuloy gusto ko ng lumabas ng plane pero siyempre hindi pwede dahil hindi naman ito katulad ng jeep na pwedeng umibis ng bigla as long as marunong kang tumayo pagbagsak ng mga paa mo sa lupa gaya ng mga nagtitinda sa loob ng bus.

I subdued myself with the fears of the unknown. Napakapit tuloy akong bigla sa armrest ng upuan at napapikit habang ang eroplano ay patuloy sa paglakad sa runway mula banayad hanggang papabilis ng papabilis kasabay ng tunog ng malaking engine nito. Hanggang maramdaman ko na ang pag-angat nito mula sa lupa na para namang naiiwan ang aking kalamnan.

As the plane rises, I feel the false swelling of my head and the pressure in my ears. I tried chewing air to minimize the pain in my ears until it's finally over as the plane reach it's target altitude. The seatbelt lights went off.

But still, thinking about Lorenso still bothers me. As per the letter, the plane will crash a few minutes after take-off. At habang ang mga minutong susunod ay hindi pa nagiging isang oras, malamang mananatili akong mag-iisip at magbabantay.

After a couple of minutes, few passengers already unbuckle their seatbelts. Iyong iba nagpunta sa restrooms while the others remain in their seats. Ako, nanatili sa aking position kanina from the take-off. Gusto kong murahin ang sarili ko at mukhang nagtagumpay kung sinoman ang nag-utos kay Lolo Lorenso na takutin ako.

Napapikit ako at parang baliw na binabantayan ang paglipas ng oras, bawat tiktak ng wrist watch ko ay sinasabayan ng tibok ng aking puso. Tibok na papalakas hanggang sa parang tinatambol na ang aking dibdib sa kaba.

Sa pagkakapikit kong iyon, hindi ko alam na nagsisimula na palang mangyari ang aking kinatatakutan.

It was calm on board when I heard a loud bang that forces me to open my eyes. Nakita ko na naka-On na naman iyong seatbelt lights para sabihan ang lahat na umupo at mag-seatbelt.

Oh my God...this is it!

Biglang bumagsak ang eroplano pagkuway bumawi sa pag-akyat hanggang muling mag-levelled out. With that, I felt danger as screams came from the other passengers.

Then I felt a gush of wind blew through the cabin while the plane shakes uncontrollably. The oxygen masks dropped down from the ceiling. I was really scared as the plane is shaking and my whole body hovered up in the air. Iyong ibang maleta ay naglaglagan na mula sa compartment sa kisame.

Tumingin ako sa head stewardess who had a faint smile on her face. That was the time that I knew what was happening is really bad.

Iyong ibang pasahero na hindi na nakapag-seatbelt ay natumba at instantly nasugatan. The person in front of me flew up to the ceiling. The person behind me collapsed and looked unconscious.

I heard one of the flight's attendants yelling safety instructions repeatedly, "Heads down! Stay down! Heads down! Stay down!" Which I never obeyed.

My God! It is as if everything is a bad dream but unfortunetly it's not.

Unconsciously my eyes were gazed outside the window. Madilim sa labas pero nakapagtataka na may liwanag akong nakita. I was shocked to see the torn metal from a gash of about 3 metres where the wing joins the body of the airplane and it was on fire!

Napaiyak ako sa takot. I should have listened to Lolo Lorenso. Dapat pinaniwalaan ko siya no matter how absurd his request seems. Pero huli na para magsisi, as always.

Bigla kong naisip si Mommy. Kaya pala ganoon na lang ang kagustuhan kong yakapin siya and tell her how much I loved her because of this. Isa na palang premonition ang ginawa ko kanina para sa haharapin kong kamatayan ngayon.

Puro takot at sigawan ang pumuno sa lahat ng sulok ng cabin habang palakas ng palakas ang hangin na humahampas sa amin.

Napatingin ako sa kisame sa pagitan luggage compartments thinking na baka bigla na itong bumigay any minute. Then I turn my head to see the ceiling above me tearing slowly exposing torn material. Hindi ako makakilos sa takot hanggang maramdaman ko na lang na nahati nang tuluyan ang eroplano sa aking likuran.

With the force so strong that I could not stand, I found my seatbelt unfastened by itself.

I'm going to die!

Then I felt numbness wash over me as the plane finally exploded in the night air.

To be continued...

Bakal at Bulaklak...An Excerpt

Buo na ang loob ni Enso nang bumaba siya ng MRT-Guadalupe Station. Aakyat siya sa higanteng billboard na naroon sa may cloverleaf na nakaharap sa maitim na tubig ng Ilog Pasig.

Abangan na lang ni Xander sa mga diyaryo at sa news cast sa telebisyon ang kaniyang pagpapatiwakal sa pamamagitan ng pagtalon sa billboard.

Usigin siya ng konsensiya niya sa ginawa niyang panloloko sa akin, saloob-loob ni Enso.

Pababa na siya ng hagdan nang salubungin siya ng isang matandang lalaki. Umiwas siya pero sinadya siyang harangan nito.

“Anak, bilhin mo na ang kwintas na ito. Pambili lang ng pagkain. Dalawang araw na kasi akong hindi kumakain.”

Naawa naman si Enso sa matanda. Ibinigay niya ang lahat ng natitirang pera sa kaniyang bulsa. Naisip niya kasi na hindi na niya kakailanganin pa iyon pagkatapos ng gagawin niya ngayon.

Hahayaan na lang sana niya ang kwintas nang magpumilit ang matanda at ito pa mismo ang nagsuot sa kaniyang leeg.

Whatever! Sabi ng isip niya. Anyway it won’t matter kung suot man niya ang kwintas sa kaniyang kamatayan.

Ilang sandali lang ay nakapasok na siya sa loob ng bakod ng billboard saka nagmamadaling umakyat.

Kailangang makaakyat siya bago pa may makapansin sa kaniya at pigilan siya sa kaniyang plano. Hindi naman siya napansin ninoman maliban sa matandang lalaki na pinanonood lamang siya hanggang marating niya ang pinakamataas na bahagi ng structure. Tumayo siya saka sa huling pagkakataon ay muli niyang nilanghap ang polluted na hangin. Bumitaw siya sa pagkakahawak sa bakal, ipinikit ang mga mata saka itinaas ang dalawang kamay at sumigaw, “Paalam Xander!”

Nakamasid lang mula sa baba ang matandang lalaking siyang bantay ng Anitong Manlalakbay nang tumalon si Enso sa billboard at nang nasa ere na ay biglang naglaho bago pa man bumagsak sa lupa.

Hihintayin ko na lang ang muling pagbabalik ng Anitong Manlalakbay, nakangiting sabi ng matanda sa kaniyang sarili saka nagpatuloy sa paglakad sa kahabaan ng EDSA.

Abangan sa BiOutLoud Book Anthology.....

-----o0O0o-----
Ito ang aking entry sa BOL Book Anthology na sana ay maipublish early this year. Sana ay suportahan ng mga readers at bumili ng kopya kapag nai-print na.

May Magbabalik....

Someone from In Love With Brando returns this January 2011....

Don't miss it.......